Filedelfiya Nerede, Ashab-ı Kehf?
Hayatımın dönüm noktalarından birinde, Kayseri’nin arka sokaklarında, karanlık bir gecede yürürken, ashab-ı Kehf’in kaybolmuş izlerini bulmaya çalıştım. Bilirsiniz, bazı geceler uyku tutmaz; gökyüzü kararmış olsa da, bir şey içimde ışıl ışıl parlıyor gibi hissederim. İşte o anlardan birinde, rüyalarla gerçeğin birbirine karıştığı bir zamanda, aklıma bir soru takıldı: “Filedelfiya nerede, Ashab-ı Kehf?”
Evet, bu soruyu öylesine sormadım. Aslında, aradığım bir şey vardı. Kayseri’nin sıcağında nehir kenarında sessizce yürürken, aklımda bir düşünce beliriverdi: “Ashab-ı Kehf bir zamanlar uyudu. Peki, şimdi neredeler?”
Geçmişin Gölgesinde
İlk başta, bu sorunun anlamını çok derin düşünmediğimi itiraf ediyorum. Bazen insan, bir konuya takılıp kalınca, küçük şeyler bile büyük bir anlam kazanır. Ashab-ı Kehf’in hikayesini çocukken defalarca okumuşumdur. Ama ne kadar derinlemesine anlamıştım? O büyük uyku, o kocaman mağara… Hep yüzeysel kalmıştı. Zihnimde onlar sadece birer kelimeydi, tek birer sembol. Ancak o gece, Kayseri’nin sokaklarında yürürken, her şey birden başka bir boyuta taşındı.
Bunu ilk fark ettiğimde, karanlıkta yürüyen adımlarımda bir anlam buldum. Her adımda sanki bir şey arıyordum. Karanlıkta, geçmişin derinliklerinde, Filadelfiya’nın kaybolmuş izlerini… Orada, bir köşe başında, bir ışık parladı ve ben o ışığın peşinden gitmeye başladım.
Kayseri’nin Huzurunda
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, şehrin sakinliğini içimde hissediyordum. Arka mahallelerin dar sokakları, eski taş binaların duvarları, gözlerimin içine derin derin bakan insanlarının yüzleri… Hepsi bana bir şey anlatıyordu. O gece, Kayseri’nin sokakları bana sadece bir şehir değil, zamanda bir yolculuk sunuyordu. Ne yazık ki, Kayseri’de her şey geçmişin gölgesinde kalmış gibiydi. Ashab-ı Kehf gibi… Her şeyin bir araya gelmesinin üzerinden çok zaman geçmişti, ama zaman kaybolan bir şey değildi. O zaman, bir ses bana doğru yaklaştı.
Başımı çevirdiğimde, yaşlıca bir adam önümde belirdi. Yüzünde derin çizgiler, gözlerinde hayatı biraz fazla yaşamış bir insanın izleri vardı. Bir an için göz göze geldik. Adam gülümsedi ve elindeki bastonuyla, sessizce yürümeye başladı. Benimle değil, sanki geçmişe doğru yol alıyordu. “Filedelfiya nerede?” diye sordum içimden, ama o adam, hiç bir şey demeden, sadece bir gülüşle kayboldu.
Gerçekten de, Kayseri’de her şey eskiydi. Her sokak, her taş, her çakıl… Ama bir şey eksikti. Bir şey bekliyordu. O eksik şey de Ashab-ı Kehf’in izleriydi, belki de.
Uykusuzluk ve Hayal Kırıklığı
Saatler geçtikçe, aradığım şeyin ne olduğunu biraz daha net bir şekilde fark ettim. Ashab-ı Kehf, aslında sadece bir yer değil, bir durumdu. O büyük uyku… Uykusuzluğumun içinde kaybolmuş bir umut gibi hissettim. Sanki kendi içimde de bir uyku vardı. Her şeyin anlamını sorguladıkça, o uyku da derinleşiyordu. Ama işte, o zaman fark ettim ki, her uykudan uyanmak gerekiyordu. Bir insanın asıl uykusu, farkındalık ve anlam bulduğunda başlar.
Ve işte, o gece sabaha karşı, ashab-ı Kehf’in kaybolmuş izleri içinde kaybolurken, anladım ki, ben de kendi yolculuğumu yapıyordum. O kaybolmuş insanlar, o derin uyku, aslında bir anlam taşıyordu. Her adımda bir şeyler buluyordum ama aynı zamanda her adımda bir şeyler kaybediyordum.
Filadelfiya’nın Sırları
Bir sabah, Filadelfiya hakkında okuduğum eski bir kitapta şu cümleye takıldım: “Ashab-ı Kehf, zamanın içinde bir kaybolmuşluktur. Filadelfiya’dır, ancak zamanın akışıyla birlikte tüm izler silinmiştir.”
O an fark ettim, belki de Filadelfiya’ya ulaşmak için önce kaybolmak gerekiyordu. O gece, Kayseri’nin sokaklarında kaybolmuş olsam da, aslında bir şey bulmuştum. Filadelfiya’nın kaybolmuş izlerini ararken, ben de kendi yolculuğumda bir şeyler keşfettim. Yalnızlık, kaybolmuşluk, ve sonrasında gelen uyanış… Hepsi bir araya gelmişti.
Ve belki de, bu yazının başında sorduğum o soru—“Filedelfiya nerede, Ashab-ı Kehf?”—aslında sadece bir soru değildi. Bir arayıştı. Aradığım şey belki de Filadelfiya’nın kaybolmuş izleri değil, kendi içimdeki kaybolmuşluğu bulmaktı. Karanlıkta kaybolmuş her şey, aslında sadece bir şeyin peşinden gitmeme izin veriyordu: kendi gerçeğimi.
Sonuç Olarak
O günden sonra, kaybolmuş yerlerin peşinden gitmek değil, kaybolmuş hislerin peşinden gitmek gerektiğini öğrendim. Filadelfiya, Ashab-ı Kehf’in izleri… Hepsi birer semboldü, birer işaretti. Aradığım şey gerçek miydi? Belki de değildi. Ama öğrendim ki, bir insan, aradığı şeyin peşinden gitse de, önemli olan her adımda kaybolmak değil, her kayboluşta bir şeyler öğrenmekti.
O gece, Kayseri’nin sokaklarında kaybolmuş olsam da, aslında kazandığım şey, içimdeki o derin soruydu: “Filedelfiya nerede?” Gerçekten de, her kayboluş bir uyanışı, her arayış bir gerçeği barındırır.